هیچ

زندگی بی تو پر از غم شدنش حتمی بود با تو اما غمِ من کم شدنش حتمی بود همه جا ، از همه کس زخمِ زبان می خوردم این وسط اسمِ تو مرهم شدنش حتمی بود رگِ خوابِ تو اگر دست دلم می افتاد قصه عشق ، فراهم شدنش حتمی بود پا به پای من اگر آمده بودی در شهر این خبر سوژه عالم شدنش حتمی بود بینِ ما موش دواندند خودت می دانی چون که این رابطه محکم شدنش حتمی بود سیب و قلیانِ دوسیب و من و تو ... در این حال شخص ابلیس هم آدم شدنش حتمی بود ! شک ندارم که اگر پای تو در بین نبود " جنت آباد " جهنم شدنش حتمی بود ... - امید صباغ نو - پ ن 1 : زِ دست عشق بجز خیر بر نمی آید ، وگرنه پاسخ دشنام مهربانی نیست . هیچ...

جان می دهم به گوشه زندان سرنوشت سر را به تازیانه او خم نمی کنم ! افسوس بر دو روزه هستی نمی خورم زاری بر این سراچه ماتم نمی کنم با تازیانه های گرانبار جانگذاز پندارد آن که روحِ مرا رام کرده است ! جان سختی ام نگر که فریبم نداده است این بندگی ، که زندگیش نام کرده است ! بیمی به دل زِ مرگ ندارم که زندگی جز زهرِ غم نریخت شرابی به جامِ من گر من به تنگنای ملال آور حیات آسوده یک نفس زده باشم حرامِ من تا دل به زندگی نسپارم ، به صد فریب می پوشم از کرشمه هستی نگاه را هر صبح و شب چهره نهان می کنم به اشک تا ننگرم تبسم خورشید و ماه را ! ای سرنوشت ، از تو کجا می توان گریخت ؟ من ر هیچ...

آن شب صدای گریه و فریاد می آمد آن شب تو تنها مانده بودی ... باد می آمد آن شب صدایی شیشه ها را مضطرب می کرد باران تندی در امیرآباد می آمد باران نه ... اشک شادیِ اردیجهنم بود وقتی برای زادن خرداد می آمد دنیا شبیه کوسه ای مشتاق خونت بود در آب اگر یک قطره می افتاد ، می آمد ترسیده بودی ، شعر می خواندی ، زنی تنها از فصل های سردِ فرخزاد می آمد جمعه تو را می زد ... صدای سوت گنجشکی از حوض بی نقاشی فرهاد می آمد آن شب اتاقت سرخ شد ، آن شب تو را بردند آن شب تو تنها مانده بودی ... باد ... می آمد ... - حامد ابراهیم پور - پ ن 1 : اگر کسی برای ما بسیار ارزشمند باشد ، باید این راز را هیچ...

بذار از اول قصه بگم : می میره اون مردی که من تنها دلیلِ واقعی رفتنش می شم گلوله میزنه توو مغزم و آهسته رد می شه پلیس احمقی که فکر می کرده زنش می شم به چشمات زل زدم اون تیله های خیس جادویی که پشتش یه دریچه رو به یه شهر خیالی بود بهم گفتی یه روز خوب توو راهه ... بهم گفتی ... بهم گفتی ولی انگار که لحنت سوالی بود ! بغل کردی من و جوری که جونم رو بدم واسه ت واسه اون چشم های لعنتی که غرق اندوهه صدای در زدن اومد ، صدای پچ پچ جنّا ! نترسیدم ! که پشت من تویی ... که پشت من کوهه ... به چشمات زل زدم اون قهوه های تلخِ بیداری به اون چشما که از هر چی که هست و نیست ، عاصی بود با شعرات ، ب هیچ...

از آسمون خونه که می باره پاییز ما پاییز خوبی نیست ! دیوونه ایم با اینکه می دونیم دیوونه بودن چیز خوبی نیست ! دلخوش به چی هستی ؟ کدوم فردا ؟ دنیای ما بدجور بی رحمه ! حالِ تو رو هیشکی نمی دونه حرف من و هیچکس نمی فهمه ! عمریه که اسمِ اتاق ما یا انفرادی یا که تابوته سیگارتو آهسته روشن کن دنیای ما انبار باروته ! می ریم ازین زندون تکراری زندون تازه اون ور مرزه تا صبح گریه می کنی هر شب با شونه هات دنیام می لرزه می میری و درها به روت بسته س می میرم و راه فراری نیست این شهر و می بخشی و می بخشم از هیچکس هیــــــــــچ انتظاری نیست ! از کوچه ها آهسته رد می شم خالیِ از هر حس هیچ...